De strijd tegen De C.J.V.’ers blijkt voor Enter Vooruit elke keer weer een zware bevalling te zijn. Zaterdagmiddag op een het sportpark Zandweerd (in totaal verouderde en vrij haveloze staat verkerend nu de thuisploeg op het punt staat te fuseren met de dichtbijgelegen RDC) in Deventer was het wederom een heikele kwestie voor de zwart-witten.
Ook in de 10e (!!!) wedstrijd op vreemde bodem hield E.V. haar ongeslagen uitstatus in dit seizoen staande, maar wat de equipe van coach Anton Wennemers op deze eerste zaterdag in april op de grasmat “toverde” mocht nou niet bepaald het predicaat “E.V.-waardig” dragen. Met kunst- en vliegwerk werd een puntje in de voetbaltas opgeborgen en rap meegenomen richting Enter, eindcijfers 1-1.
Op het fenomeen “vorm” kan een hele cursus sportpsychologie aan de Rijksuniversiteit losgelaten worden. Zó ben je zwaar behept met het virus, een volgend moment is het ineens helemaal weg. Bij Enter Vooruit is de vormcurve de laatste weken bezig aan een neerwaartse beweging. Plotseling lijkt er niks meer te lukken en wordt zelfs het secuur aanspelen van een medespeler over een metertje of vijf al een helse opgave.
Coach Anton Wennemers was er na afloop in elk geval duidelijk over: “Als je om onverklaarbare redenen plotseling niet meer in vorm bent moet je in de eerste plaats kei- en keihard werken.. En ik vind dat we er veel te weinig aan doen om die vorm terug te krijgen. Als sommige spelers denken dat het vanzelf weer komt aanwaaien, hebben ze het grondig mis”.
Toch begon het zaterdagse karwei in de Koekstad niet eens zo slecht voor E.V. In het eerste kwart van de strijd waren de mannen van Wennemers in elk geval af en toe dreigend en zag doelman Robert Velten weinig oranjehemden voor zijn neus opduiken. Ron Smit was zelfs twee keer dichtbij de openingstreffer met geplaatste schoten. Eentje zeilde een half metertje over de deklat, de volgende mikte de blonde spits een tiental centimeters naast de veste van doelman Ugur Ozdemir. Aan de andere kant was het bij het eerste beste brandalarm na 25 minuten wél raak. Dylan Siemerink wilde in z’n eigen strafschopgebied de knikker een hijs geven, maar doordat belager Onur Yürükel hem op de hakken raakte (een overtreding waar de verder prima leidende arbiter Zwiers uit Apeldoorn voor had moeten fluiten) produceerde de Enterse middenvelder een puntgave voorzet op Clemens Akihary die het geschenk dankbaar aanvaardde 1-0.
Meteen was het gebeurd met alle goede bedoelingen aan Enterse zijde. De elf withemden binnen de krijtlijnen waren zonder mankeren allemaal ineens van de leg. Het leidde tot hectische taferelen voor het domein van zwart-wit, waar Robert Velten al z’n talenten moest aanspreken om verder onheil te voorkomen. Tot de rust hield E.V. het daarna verder droog.
Nadat het gezelschap terug was uit het schaftlokaal leek de Enterse patiënt wat aan de betere hand. In elk geval werd het strafschopgebied van de Deventernaren wat vaker gevisiteerd. Tot kansen leidde de hele onderneming niet, laat staan dat er wat te juichen viel aan de zijlijn, waar af en toe een aarzelend aprilzonnetje nog voor een beetje warmte zorgde in het Enterse supportersbataljon. Na een minuut of tien wat verbetering zakte echter het peil weer zo laag als de nawinterse kilte die nog over het hobbelige veld joeg. In de Enterse verdedigingsstellingen moest goalie Robert Velten de meubelen redden bij inzetten van Huseyin Güveli en Orlando Rozen.
Van Enter Vooruit werd in die fase geen taal of teken meer vernomen. In de dug-out vrat Wennemers zich op en na een uur kon de oefenmeester het geklungel niet langer aanzien. Drie wissels werden er tegenaan gegooid en omdat Enter Vooruit zaterdag een kwartet spelers miste, kwamen de mannen van het tweede elftal, Sander van de Maat, Dennis Oosterveen en Erwin Nieuwenhuis hun opwachting maken. Achterin werd het één-op-één en alle overige manschappen werden zo’n beetje massaal naar het front gedirigeerd. Harakiri-voetbal omdat die speelwijze een enorm risico inhield met de rappe oranjehemden in het andere kamp. Kansen kreeg de thuisclub dan ook volop, de lat werd een bondgenoot van doelman Velten, die tussendoor ook nog twee keer lastig in de weg lag bij inzetten van Güveli. Toen Onur Yürükel dé kans van de middag had gemist (vanaf een meter voor het doel zocht de spits alsnog de ballenvanger op) ging E.V. toch beseffen dat er nog iets te halen viel op Zandweerd. De rigoureuze ingreep van Wennemers bleek toch de juiste ingeving te zijn. De genoemde invallers aan Enterse zijde brachten nieuwe moraal en enthousiasme mee en onder aanvoering van dat trio kwam E.V. zowaar op gelijke hoogte met de gastheren.
Dennis Oosterveen zag een minuut of tien voor sluitingstijd wel brood in een dieptepass van Henri Knol, gooide z’n lijf vol in de strijd en douwde het ronde projectiel over de doellijn, 1-1.
In de slotfase kon het nog alle kanten op. De C.J.V.’ers wilden hun overwicht alsnog uitdrukken met de winnende tik en E.V. kreeg ineens de ruimte om aan de overkant de trekker voor een driepunter over te halen. Dat laatste zou tegen alle voetbalwetten hebben ingedruist, want in extremis mocht E.V. het ene punt deftig koesteren.
Ruststand 1 – 0
Eindstand 1 – 1