Klokslag vier uur ging de schoolbel. En daarmee werd het reüniefeest officieel geopend. Vele oud-leerlingen hadden zich al verzameld bij de school en waren druk herinneringen aan het ophalen aan vroeger. ‘Wat zou er van iedereen geworden zijn?’, was toch wel de vraag die zowel de leraren als de leerlingen zich stelden.
Directeur Jan Bult is al vanaf 1976 betrokken bij de school. Hij heeft heel wat leerlingen zien komen en gaan. ‘Soms is het een verrassing was er van iemand geworden is. De meesten herken ik overigens wel en kom ik nog wel eens tegen in Holten.’ Dat beaamt ook lerares Lydia Nieuwenhuis: ‘Het mooie is dat kinderen waar ik toen zorgen om had, allemaal goed hun draai gevonden hebben’. Lydia en Jan hebben samen met drie anderen veel werk verzet om er een mooi feest van te maken.
Diverse lokalen waren ingericht met oude foto’s, digiborden met foto’s, schoolboeken en alle (oud)-leerlingen konden weer met hun eigen klas op de schoolfoto. Zaterdag 2 november was het ook op de dag af veertig jaar geleden dat De Haarschool officieel geopend werd. ‘Destijds had je in Holten de Dorpsschool. In Holten werd in de jaren ’70 de wijk De Haar gebouwd. In Holten waren er toen opeens veel meer kinderen die natuurlijk ook naar school moesten. En zo is de Haarschool ontstaan.’
Een deel van de leerlingen van toen woont nog steeds in Holten en hebben hun eigen kinderen inmiddels op De Haarschool zitten. Maar velen wonen elders in Nederland of zelfs buitenland. ‘Dankzij Facebook hebben we heel veel (oud)-leerlingen bereikt. Dat heeft enorm goed gewerkt’, vertelt Bult. Ook de leerlingen zelf hebben uit nieuwsgierigheid weer contact gezocht met elkaar. Dat bleek wel uit een korte rondgang langs de feestvierders. ‘Vooraf heb ik wel even geneusd op Facebook voor gezichten’, vertelt Anita. ‘Ja, je wilt toch wel heel graag weten hoe je vriendjes van toen er nu uitzien en wat er van ze geworden is’, vult Jan uit haar oude klas haar aan.
Net als de meeste oud-klasgenoten van toen, bleek de school zelf ook niet heel veel veranderd. ‘Ik herken de tegeltjes nog, het zeil op de vloer en volgens mij hingen die groene gordijnen er toen ook al’, vertelt Jan Willem van de lichting van 1981. En zo werd het reüniefeest één groot feest van herkenning voor iedereen.